Gescheiden ouders die er met elkaar niet uitkomen en waar sprake is van eenzijdig (ex-)partnergeweld en/of kindermishandeling komen geregeld terecht bij Veilig Thuis. In ieder geval één van hen hoopt daar hulp te vinden voor zichzelf en de kinderen als de veiligheid en/of ontwikkeling bedreigd wordt. Wat ik vaak hoor van ouders is dat ze vervolgens terecht komen in één of meer ouderbemiddelingstrajecten, met als doel er met elkaar uit te komen en afspraken te maken, in belang van de kinderen. In de praktijk werkt dat echter alleen als beide ouders dit vanuit intrinsieke motivatie doen. Hiervoor is een bepaalde mate van bewustwording nodig, empathisch vermogen en zelfreflectie. Anders is het gevaar dat de gezamenlijke overleggen juist ruimte creëren voor het eenzijdig ex-partnergeweld door één van de ouders – de pleger van psychische en/of fysieke mishandeling. Beide ouders kunnen dan zéggen dat ze er alles aan doen om eruit te komen voor de kinderen, maar in feite kan één van hen als werkelijke intrinsieke motivatie hebben om macht en controle te houden over de andere ouder en de kinderen. Deze ouder – pleger van eenzijdig (ex-partner)geweld komt vaak charmant over, terwijl het slachtoffer in de war kan zijn en prikkelbaar, zich moeilijk kan uitspreken. Dit laatste is het gevolg van een jarenlang doelgericht patroon van dagelijkse blootstelling aan een verborgen vorm van psychische mishandeling ‘coercive control’ (o.a. kleineren, intimideren, dwang, bedreigen, manipuleren, controleren, psychisch verwarren).