“Zou je willen meedenken met het aanpassen van het behandelplan voor mijn dochter?”

Deze vraag kreeg ik van een vrouw voor wiens dochter eindelijk professionele hulp op gang komt voor o.a. traumaverwerking. In eerste instantie waren er gesprekken geweest met de ouders en de kinderen via een Jeugdzorg-instantie, de focus lag daar vooral op contactherstel van de kinderen met de destructieve ouder, i.p.v. op haar herstel. Echter, de jarenlange destructieve relatie tussen haar ouders én hun complexe scheiding hebben veel gevraagd van het pubermeisje, heel veel. De gevolgen voor haar uiten zich o.a. in het op zich nemen van een zorgrol voor haar broer (aanleiding: zij was getuige geweest van zijn fysieke mishandeling door hun vader), zichzelf op allerlei manieren wegcijferen, maar ook in schrikachtigheid, angst, slechte concentratie en een beschadigd zelfbeeld. Ze gunt zichzelf nauwelijks rust. Met haar vader wil ze (tijdelijk) geen contact, ze wil eerst aan zichzelf werken en de vele nare herinneringen kunnen verwerken.